Stel: je zit zonder baan. Dat kan zomaar gebeuren, wanneer je werkgever de economische noodzaak om jou te lossen kan aantonen worden lig je er binnen drie weken uit, met toestemming van het UWV en dus zonder een fijne oprotbonus. Snel een nieuwe baan zoeken is het devies, maar dat gaat niet zo makkelijk.
Stel: je hebt een vacature. Kan zomaar gebeuren, het trekt weer aan en je bent behoorlijk afgeslankt met je bureau de laatste tijd. Snel nieuwe mensen zoeken, en dat lijkt makkelijk te gaan.
Want in deze markt zijn er altijd mensen te vinden die graag aan de slag willen. Zo zijn er freelancers die hun losse bestaan moe zijn en graag weer in vaste dienst willen. Met dat idee speelden ze al voor de crisis, dus die heeft er niets mee te maken. Echt niet. En zo komen werkgevers in contact met mensen waarvan ze niet wisten dat die bij hen wilden werken. Maar deze creatieven vinden het een uitdaging, en zetten graag de schouders onder het verbeteren van het creatieve niveau van het bureau. Uh-huh.
Hoe vaak zagen we bovengenoemd scenario de laatste tijd? Te vaak, natuurlijk. De verleiding is immers voor beide partijen te groot om het allemaal nog eens kritisch te overdenken. Maar laten we ons hoofd er bij houden.
Het gaat natuurlijk nooit goed, zo’n verbintenis op oneigenlijke gronden. Voor de creatief niet zo’n ramp, die heeft z’n zekerheid en zingt het wel uit. Maar het bureau heeft het moeilijker. Die heeft binnen mum van tijd een morrend personeelslid in de gelederen, wat altijd op het bureau afstraalt. En tegen de tijd dat alle klanten weten dat er een spraakmakende creatief in huis is, is deze al weer op weg naar nieuwe uitdagingen. Met alle teleurstelling van dien.
Moraal:
Koop geen blitse Harley als je eigenlijk een in een fijne VW Golf wilt rijden. Zit je ook nooit in de kou.
